Παραμύθια με Ανεξιχνίαστες Γριές
Θα υπάρχει πάντα ένα λευκό τριαντάφυλλο να σαρκάζει το γήρας
αλλά και να υπαινίσσεται την αειθαλή ομορφιά.
Στο HYDRAMA - Θέατρο στο Βληχό Ύδρας
Στις 23 Ιουλίου 2014, στις 21.15
Είσοδος Ελεύθερη
Το λευκό τριαντάφυλλο
Θα υπάρχει πάντα ένα λευκό τριαντάφυλλο να σαρκάζει το γήρας
αλλά και να υπαινίσσεται την αειθαλή ομορφιά.
Στο HYDRAMA - Θέατρο στο Βληχό Ύδρας
Στις 23 Ιουλίου 2014, στις 21.15
Είσοδος Ελεύθερη
Το κουντουνάκι
Παραμύθια ελληνικά για μικρά μικρά παιδιά
Παραμύθια με ρυθμό, παραμύθια με λέξεις που γυρίζουν και ξαναγυρίζουν κάνοντας κυκλάκια – κουλουράκια.
ΤΙ είναι;
Παραμύθια από διάφορα μέρη: Πόντο, Μάνη, Κύθνο, Λάρισα, Κάτω Ιταλία, Χίο, Νάξο, Μ. Ασία ...όπου η ελληνική γλώσσα σκάρωνε ιστορίες να ξεγελάσει το χρόνο, να νανουρίσει τα παιδιά, να τα μυήσει στη ζωή.
Τα αφηγείται η Αγνή Στρουμπούλη για παιδιά, 3 – 9 χρόνων.
Και με όργανα και με τούμπανα που παίζει ο Γιάννης Ψαριώτης.
Την Τετάρτη 18 Ιουνίου 2014, στις 8.00 το βραδάκι, στην δροσερή αυλή του θεάτρου "Ακαδήμεια"
Μαραθωνομάχων 8, Ακαδημεία Πλάτωνος
Τηλέφωνο: 210 5125600
Κυκλοφορεί και το ομώνυμο βιβλίο από τις Εκδόσεις ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ
Συνέντευξη στην Αλεξανδρούπολη
Απαντήσεις στην Μαρία Παπαδοπούλου
(Art Press, 3 Φεβρουαρίου 2014) >>
Τι είναι τελικά ο παραμυθάς;
Είναι αυτός που όταν αφηγείται μια ιστορία, τη λέει με το σώμα του κι όχι με τα λόγια του.
Πως ασχοληθήκατε με την αφήγηση των παραμυθιών;
Αναζητούσα πάντα, όπως όλοι μας νομίζω, εκείνον τον τόπο που θα μπορούσε να με χωρέσει ολόκληρη. Με τις φωτεινές και τις σκοτεινές όψεις μου, με τις αντιφάσεις μου, και σ’ όλα να δίνει νόημα. Ε, αυτόν τον τόπο, αυτό το θαυμάσιο περιβόλι το βρήκα στα λαϊκά μας παραμύθια. Και τα παραμύθια είναι ζωντανά πλάσματα. Είναι για να λέγονται, να κυκλοφορούν, να ενθαρρύνουν…
Μαθαίνετε η τέχνη του παραμυθά;
Είναι όπως ένα χοντρό γυαλόχαρτο που λειαίνει μια πολύ τραχιά επιφάνεια και στο τέλος γίνεται καθρέφτης. Στην περίπτωση του παραμυθά το γυαλόχαρτο είναι το ίδιο το παραμύθι, που αφού του αφοσιωθείς, σε λειαίνει.
Προϋπόθεση βέβαια είναι να σ’ αρέσει πολύ αυτό το παραμύθι και να θέλεις πολύ να το πεις.
Τα παραμύθια λέγονται ή διαβάζονται;
Τα παραμύθια της προφορικής παράδοσης είναι για να λέγονται και ν’ ακούγονται. Μου έτυχε πολλές φορές να συναντήσω ανθρώπους που δεν είχαν αγαπήσει τα λαϊκά παραμύθια διαβάζοντάς τα, κι όταν τ’ άκουσαν, τα λάτρεψαν.
Κι απ’ την πλευρά του αφηγητή, όταν διαβάζεις, το σώμα σου συρρικνώνεται και μπαίνει στο βιβλίο. Όταν αφηγείσαι, το σώμα σου μεταμορφώνεται ανάλογα με τις εικόνες του παραμυθιού, κι ο καθένας παύει να βλέπει εσένα, γιατί βλέποντάς σε, ανακινείται η μνήμη των δικών του αισθήσεων και βλέπει τις δικές του εικόνες. Είναι κάτι μαγικό μα εντελώς πραγματικό.
(Art Press, 3 Φεβρουαρίου 2014) >>
Τι είναι τελικά ο παραμυθάς;
Είναι αυτός που όταν αφηγείται μια ιστορία, τη λέει με το σώμα του κι όχι με τα λόγια του.
Πως ασχοληθήκατε με την αφήγηση των παραμυθιών;
Αναζητούσα πάντα, όπως όλοι μας νομίζω, εκείνον τον τόπο που θα μπορούσε να με χωρέσει ολόκληρη. Με τις φωτεινές και τις σκοτεινές όψεις μου, με τις αντιφάσεις μου, και σ’ όλα να δίνει νόημα. Ε, αυτόν τον τόπο, αυτό το θαυμάσιο περιβόλι το βρήκα στα λαϊκά μας παραμύθια. Και τα παραμύθια είναι ζωντανά πλάσματα. Είναι για να λέγονται, να κυκλοφορούν, να ενθαρρύνουν…
Μαθαίνετε η τέχνη του παραμυθά;
Είναι όπως ένα χοντρό γυαλόχαρτο που λειαίνει μια πολύ τραχιά επιφάνεια και στο τέλος γίνεται καθρέφτης. Στην περίπτωση του παραμυθά το γυαλόχαρτο είναι το ίδιο το παραμύθι, που αφού του αφοσιωθείς, σε λειαίνει.
Προϋπόθεση βέβαια είναι να σ’ αρέσει πολύ αυτό το παραμύθι και να θέλεις πολύ να το πεις.
Τα παραμύθια λέγονται ή διαβάζονται;
Τα παραμύθια της προφορικής παράδοσης είναι για να λέγονται και ν’ ακούγονται. Μου έτυχε πολλές φορές να συναντήσω ανθρώπους που δεν είχαν αγαπήσει τα λαϊκά παραμύθια διαβάζοντάς τα, κι όταν τ’ άκουσαν, τα λάτρεψαν.
Κι απ’ την πλευρά του αφηγητή, όταν διαβάζεις, το σώμα σου συρρικνώνεται και μπαίνει στο βιβλίο. Όταν αφηγείσαι, το σώμα σου μεταμορφώνεται ανάλογα με τις εικόνες του παραμυθιού, κι ο καθένας παύει να βλέπει εσένα, γιατί βλέποντάς σε, ανακινείται η μνήμη των δικών του αισθήσεων και βλέπει τις δικές του εικόνες. Είναι κάτι μαγικό μα εντελώς πραγματικό.
Συνέντευξη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Απαντήσεις στην Σάντρα Βούλγαρη 18/1/2014 >>
1. για τα παραμύθια που θα παρουσιάσετε
Στα 18 χρόνια που αφηγούμαι παραμύθια της προφορικής Παράδοσης, πρώτη φορά οργάνωσα ένα πρόγραμμα ειδικά για πολύ μικρά παιδιά, 3 – 7 χρόνων.
Την αφορμή μου την έδωσε η εγγονούλα μου η Αγνή, που καθισμένη στην αγκαλιά μου με ακούει με ορθάνοιχτα μάτια και αυτιά και κορμάκι πρόθυμο να μιμηθεί τις κινήσεις μου, και στο τέλος η ευφροσύνη στο πρόσωπό της με το «και ζήσαν αυτοί καλά και ‘μεις καλύτερα». Και μετά, «γιαγιά πες το πάλι» και πάλι.
Βέβαια σ’ αυτήν τη μικρή ηλικία και ο λόγος και η κατανόηση γίνονται αφή.
Στα παραμύθια τα λαϊκά, νομίζω ότι το ίδιο ισχύει για όλες τις ηλικίες.
Ο λόγος τους, που είναι εικόνα, καθώς ζωντανεύει διεγείρει όλες τις αισθήσεις με την ισχύ του αγγίγματος και σε συναρπάζει.
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στον μικρό μικρό άνθρωπο, στον οποίο απευθύνομαι τούτη την
φορά.
Ο τίτλος ήδη φανερώνει αρκετά πράγματα. Το κουντουνάκι! Είναι μια λέξη στρογγυλή σαν κουλουράκι, έχει μια παραξενιά που σε προσκαλεί να «καταλάβεις» [γι’ αυτό προτίμησα αυτήν την παραλλαγή από την Κύθνο, από την άλλη που λεγόταν «το κουδούνι»], και λέγοντάς την κουδουνίζει κιόλας στ’ αυτί σου ένα ντινν, ντινν…
Δεν πάω να εντυπωσιάσω τα παιδιά ούτε με το μέγεθος, ούτε με την ένταση, ούτε με τη λαμπρότητα. Τον άκρατο εντυπωσιασμό σ’ αυτήν την ηλικία τον θεωρώ επιθετικότητα και παραπλάνηση.
Πιστεύω ότι τα παιδιά φέρουν μέσα τους όλα τα ρεύματα της ζωής, κι είναι ανοιχτά να συμμετάσχουν στον κόσμο μας, να μπουν στην κοινότητα των μεγάλων.
Τα παίρνω λοιπόν απ’ το χεράκι και τους μιλώ για σοβαρά θέματα της ζωής μας με τον τρόπο που τους είναι οικείος. Με παραμύθια που έχουν επαναλαμβανόμενες λέξεις και δημιουργούν ρυθμό, που έχουν ήρωες παιδιά τολμηρά σαν αυτά, που έχουν ζώα – βοηθούς…
Κι όλα αυτά μαζί με τον Γιάννη Ψαριώτη, που παίζει κιθάρα, φλογέρα, κρουστά… εντείνοντας τον ρυθμό, τραγουδώντας κάποια λόγια, απαλαίνοντας την ανησυχία, κάνοντας το γέλιο ξεκαρδιστικό.
Λοιπόν, 7 παραμύθια της προφορικής μας παράδοσης, μικρά σε διάρκεια, με τη δυνατότητα να επαναλάβουν τα παιδιά φράσεις, λέξεις, κινήσεις.
Το Εργαστήρι «Μαιρηβή» έχει ένα θεατράκι μικρών διαστάσεων, η σχέση δηλαδή με τα παιδιά είναι πολύ κοντινή, όπως ταιριάζει σ’ αυτήν την ηλικία αλλά, και… και… έχω ετοιμάσει από τα πριν μια έκπληξη που, όταν τα παιδιά περιμένουν στο φουαγιέ, ξεκινώ μια σχέση επικοινωνίας και αφής με το καθένα χωριστά.
2. επίσης για το βιβλίο σας
Για να διαλέξω τα παραμύθια της Παράστασης φυλλομέτρησα αρκετές Συλλογές και αντέγραψα πολλά παραμύθια. Κι έτσι, μετά σκέφτηκα την έκδοσή τους, μιας και λείπει ένα βιβλίο με λαϊκά παραμύθια για τη πολύ μικρή ηλικία.
Σκέφτηκα το ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ με τα πολύ επιμελημένα βιβλία. Και βρήκα τις δυο εκδότριες την Αλέξα Αποστολάκη και την Ελένη Σταμπόγλη πρόθυμες να εκπλαγούν και να αναζητήσουν…
«Το κουντουνάκι», λοιπόν, και βιβλίο με 30 παραμύθια από διάφορα μέρη της Ελλάδας, αλλά και την Κάτω Ιταλία, τον Πόντο, τη Μ. Ασία.
Στο αισθητικό μέρος του βιβλίου, κυριαρχεί μια αντίληψη, παιχνιδιού, χαράς, απλότητας,
ανάλογη δηλαδή με τα παραμύθια και την ηλικία στην οποία απευθύνονται.
1. για τα παραμύθια που θα παρουσιάσετε
Στα 18 χρόνια που αφηγούμαι παραμύθια της προφορικής Παράδοσης, πρώτη φορά οργάνωσα ένα πρόγραμμα ειδικά για πολύ μικρά παιδιά, 3 – 7 χρόνων.
Την αφορμή μου την έδωσε η εγγονούλα μου η Αγνή, που καθισμένη στην αγκαλιά μου με ακούει με ορθάνοιχτα μάτια και αυτιά και κορμάκι πρόθυμο να μιμηθεί τις κινήσεις μου, και στο τέλος η ευφροσύνη στο πρόσωπό της με το «και ζήσαν αυτοί καλά και ‘μεις καλύτερα». Και μετά, «γιαγιά πες το πάλι» και πάλι.
Βέβαια σ’ αυτήν τη μικρή ηλικία και ο λόγος και η κατανόηση γίνονται αφή.
Στα παραμύθια τα λαϊκά, νομίζω ότι το ίδιο ισχύει για όλες τις ηλικίες.
Ο λόγος τους, που είναι εικόνα, καθώς ζωντανεύει διεγείρει όλες τις αισθήσεις με την ισχύ του αγγίγματος και σε συναρπάζει.
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στον μικρό μικρό άνθρωπο, στον οποίο απευθύνομαι τούτη την
φορά.
Ο τίτλος ήδη φανερώνει αρκετά πράγματα. Το κουντουνάκι! Είναι μια λέξη στρογγυλή σαν κουλουράκι, έχει μια παραξενιά που σε προσκαλεί να «καταλάβεις» [γι’ αυτό προτίμησα αυτήν την παραλλαγή από την Κύθνο, από την άλλη που λεγόταν «το κουδούνι»], και λέγοντάς την κουδουνίζει κιόλας στ’ αυτί σου ένα ντινν, ντινν…
Δεν πάω να εντυπωσιάσω τα παιδιά ούτε με το μέγεθος, ούτε με την ένταση, ούτε με τη λαμπρότητα. Τον άκρατο εντυπωσιασμό σ’ αυτήν την ηλικία τον θεωρώ επιθετικότητα και παραπλάνηση.
Πιστεύω ότι τα παιδιά φέρουν μέσα τους όλα τα ρεύματα της ζωής, κι είναι ανοιχτά να συμμετάσχουν στον κόσμο μας, να μπουν στην κοινότητα των μεγάλων.
Τα παίρνω λοιπόν απ’ το χεράκι και τους μιλώ για σοβαρά θέματα της ζωής μας με τον τρόπο που τους είναι οικείος. Με παραμύθια που έχουν επαναλαμβανόμενες λέξεις και δημιουργούν ρυθμό, που έχουν ήρωες παιδιά τολμηρά σαν αυτά, που έχουν ζώα – βοηθούς…
Κι όλα αυτά μαζί με τον Γιάννη Ψαριώτη, που παίζει κιθάρα, φλογέρα, κρουστά… εντείνοντας τον ρυθμό, τραγουδώντας κάποια λόγια, απαλαίνοντας την ανησυχία, κάνοντας το γέλιο ξεκαρδιστικό.
Λοιπόν, 7 παραμύθια της προφορικής μας παράδοσης, μικρά σε διάρκεια, με τη δυνατότητα να επαναλάβουν τα παιδιά φράσεις, λέξεις, κινήσεις.
Το Εργαστήρι «Μαιρηβή» έχει ένα θεατράκι μικρών διαστάσεων, η σχέση δηλαδή με τα παιδιά είναι πολύ κοντινή, όπως ταιριάζει σ’ αυτήν την ηλικία αλλά, και… και… έχω ετοιμάσει από τα πριν μια έκπληξη που, όταν τα παιδιά περιμένουν στο φουαγιέ, ξεκινώ μια σχέση επικοινωνίας και αφής με το καθένα χωριστά.
2. επίσης για το βιβλίο σας
Για να διαλέξω τα παραμύθια της Παράστασης φυλλομέτρησα αρκετές Συλλογές και αντέγραψα πολλά παραμύθια. Κι έτσι, μετά σκέφτηκα την έκδοσή τους, μιας και λείπει ένα βιβλίο με λαϊκά παραμύθια για τη πολύ μικρή ηλικία.
Σκέφτηκα το ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ με τα πολύ επιμελημένα βιβλία. Και βρήκα τις δυο εκδότριες την Αλέξα Αποστολάκη και την Ελένη Σταμπόγλη πρόθυμες να εκπλαγούν και να αναζητήσουν…
«Το κουντουνάκι», λοιπόν, και βιβλίο με 30 παραμύθια από διάφορα μέρη της Ελλάδας, αλλά και την Κάτω Ιταλία, τον Πόντο, τη Μ. Ασία.
Στο αισθητικό μέρος του βιβλίου, κυριαρχεί μια αντίληψη, παιχνιδιού, χαράς, απλότητας,
ανάλογη δηλαδή με τα παραμύθια και την ηλικία στην οποία απευθύνονται.
Συνέντευξη στην ΑΥΓΗ
Απαντήσεις στον Σπύρο Κακουριώτη «ΑΥΓΗ» 12/1/2014 >>
1. Η αφήγηση παραμυθιών είναι μια παμπάλαιη παράδοση, αλλά σχετικά καινούργια για τους ανθρώπους της πόλης. Πώς ξαναγεννήθηκε; Εσείς πώς ασχοληθήκατε με το παραμύθι και την αφήγησή του;
Ναι, χάνεται μέσα στους αιώνες η απαρχή της αφήγησης παραμυθιών. Νομίζω ότι μόλις άρχισε ο άνθρωπος να επικοινωνεί με έναρθρη φωνή – έστω και ατελή – θα είχε την ανάγκη να περιγράψει στον άλλο κάτι. Κάτι που τον εκπλήσσει, κάτι που τον φοβίζει, κάτι που θέλει… κι εκεί θα βοηθούσαν πολύ οι χειρονομίες και γενικότερα η εκφραστικότητα του σώματος. Γνωρίζουμε ως πρόγονό μας τον Αοιδό, μ’ ένα διαμορφωμένο πια ποιητικό λόγο και με τη συνοδεία μουσικής, να απαγγέλει στις συντροφιές των ανθρώπων.
Ε, όταν άλλαξαν οι οικονομικές και κατά συνέπεια οι κοινωνικές συνθήκες ζωής και ο κόσμος αστικοποιήθηκε και η εκτεταμένη οικογένεια συρρικνώθηκε, έπαψε κι αυτή η συνήθεια της συγκέντρωσης κατά παρέες και της αφήγησης παραμυθιών…
Στα παραμύθια όμως φωλιάζει η ψυχή μας, είναι ένα πυκνό σώμα μνήμης και δεν μπορούσαν να σιωπήσουν. Έτσι εμφανίστηκε και πάλι η αφήγηση, κάτω από διαφορετικές συνθήκες τώρα.
Εμένα με απασχολούσε πολύ το θέμα της μνήμης με μια ευρύτερη σημασία, όχι ως ανάμνηση αλλά ως α - λήθη /αλήθεια.
Δοκίμασα διάφορες διαδρομές, μέχρι που, σε μεγάλη ηλικία γνώρισα αυτόν τον θησαυρό της προφορικής μας Παράδοσης. Δεκαοχτώ χρόνια αλωνίζω αυτό το περιβόλι, σε βάθος και σε πλάτος και δεν εξαντλείται…
2. Οι αφηγήσεις για παιδιά τόσο μικρής ηλικίας είναι κάτι καινούργιο; ποιες δυσκολίες έχει; Μιλήστε μας λίγο για το Κουντουνάκι και τις παραστάσεις που θα κάνετε
Συνήθως υπάρχουν Παραστάσεις – Αφηγήσεις που μπορεί να είναι ανοιχτές και για μικρές ηλικίες, δηλαδή λένε από 3 – 103 χρόνων. Πρώτη φορά στήνω μια Παράσταση ειδικά για πολύ μικρή ηλικία από 3 – 7 χρόνων. Αφορμή η 3χρονη εγγονούλα μου!
Όταν ξέρεις ότι ένα μικρό παιδί παρακολουθεί και καταλαβαίνει μ’ ολόκληρο το κορμάκι του, καταννοεί πράττοντας κι όχι ως ένας ήσυχος θεατής - ακροατής, ότι ανταποκρίνεται σε μια σχέση, όχι σε μια παράσταση… παίρνεις τα μέτρα σου!
Το Κουντουνάκι περιλαμβάνει 7 σύντομα, σχετικά, αρκετά ρυθμικά με επαναλαμβανόμενες λέξεις παραμύθια, όπου τα παιδιά μπορούν να τις πουν μαζί μου, τα προσκαλώ άλλωστε να το κάνουν, και να μιμηθούν τις κινήσεις. Τα παραμύθια εικονίζονται με το σώμα μου, κάτι που ανταποκρίνεται απόλυτα στην αντίληψη και το αίσθημά τους.
Στην παράσταση – γιατί κρατά πολλά στοιχεία παράστασης, δεν γίνεται παιδικός σταθμός-
είμαστε μαζί με τον Γιάννη Ψαριώτη που παίζει κιθάρα, φλογέρα και κρουστά, εντείνοντας και το ρυθμό και τη μελωδία, στα μελοποιημένα λόγια, αλλά και υποβάλλοντας ή αντιλέγοντας στο αίσθημα. Η μουσική σ’ αυτή την ηλικία είναι σημαντική.
Πάντως από την ώρα της αναμονής, στο φουαγιέ, ξεκινά η επαφή μου με τα παιδιά, με κάτι που έχω προετοιμάσει και με φέρνει σε σχέση αφής με το καθένα χωριστά.
1. Η αφήγηση παραμυθιών είναι μια παμπάλαιη παράδοση, αλλά σχετικά καινούργια για τους ανθρώπους της πόλης. Πώς ξαναγεννήθηκε; Εσείς πώς ασχοληθήκατε με το παραμύθι και την αφήγησή του;
Ναι, χάνεται μέσα στους αιώνες η απαρχή της αφήγησης παραμυθιών. Νομίζω ότι μόλις άρχισε ο άνθρωπος να επικοινωνεί με έναρθρη φωνή – έστω και ατελή – θα είχε την ανάγκη να περιγράψει στον άλλο κάτι. Κάτι που τον εκπλήσσει, κάτι που τον φοβίζει, κάτι που θέλει… κι εκεί θα βοηθούσαν πολύ οι χειρονομίες και γενικότερα η εκφραστικότητα του σώματος. Γνωρίζουμε ως πρόγονό μας τον Αοιδό, μ’ ένα διαμορφωμένο πια ποιητικό λόγο και με τη συνοδεία μουσικής, να απαγγέλει στις συντροφιές των ανθρώπων.
Ε, όταν άλλαξαν οι οικονομικές και κατά συνέπεια οι κοινωνικές συνθήκες ζωής και ο κόσμος αστικοποιήθηκε και η εκτεταμένη οικογένεια συρρικνώθηκε, έπαψε κι αυτή η συνήθεια της συγκέντρωσης κατά παρέες και της αφήγησης παραμυθιών…
Στα παραμύθια όμως φωλιάζει η ψυχή μας, είναι ένα πυκνό σώμα μνήμης και δεν μπορούσαν να σιωπήσουν. Έτσι εμφανίστηκε και πάλι η αφήγηση, κάτω από διαφορετικές συνθήκες τώρα.
Εμένα με απασχολούσε πολύ το θέμα της μνήμης με μια ευρύτερη σημασία, όχι ως ανάμνηση αλλά ως α - λήθη /αλήθεια.
Δοκίμασα διάφορες διαδρομές, μέχρι που, σε μεγάλη ηλικία γνώρισα αυτόν τον θησαυρό της προφορικής μας Παράδοσης. Δεκαοχτώ χρόνια αλωνίζω αυτό το περιβόλι, σε βάθος και σε πλάτος και δεν εξαντλείται…
2. Οι αφηγήσεις για παιδιά τόσο μικρής ηλικίας είναι κάτι καινούργιο; ποιες δυσκολίες έχει; Μιλήστε μας λίγο για το Κουντουνάκι και τις παραστάσεις που θα κάνετε
Συνήθως υπάρχουν Παραστάσεις – Αφηγήσεις που μπορεί να είναι ανοιχτές και για μικρές ηλικίες, δηλαδή λένε από 3 – 103 χρόνων. Πρώτη φορά στήνω μια Παράσταση ειδικά για πολύ μικρή ηλικία από 3 – 7 χρόνων. Αφορμή η 3χρονη εγγονούλα μου!
Όταν ξέρεις ότι ένα μικρό παιδί παρακολουθεί και καταλαβαίνει μ’ ολόκληρο το κορμάκι του, καταννοεί πράττοντας κι όχι ως ένας ήσυχος θεατής - ακροατής, ότι ανταποκρίνεται σε μια σχέση, όχι σε μια παράσταση… παίρνεις τα μέτρα σου!
Το Κουντουνάκι περιλαμβάνει 7 σύντομα, σχετικά, αρκετά ρυθμικά με επαναλαμβανόμενες λέξεις παραμύθια, όπου τα παιδιά μπορούν να τις πουν μαζί μου, τα προσκαλώ άλλωστε να το κάνουν, και να μιμηθούν τις κινήσεις. Τα παραμύθια εικονίζονται με το σώμα μου, κάτι που ανταποκρίνεται απόλυτα στην αντίληψη και το αίσθημά τους.
Στην παράσταση – γιατί κρατά πολλά στοιχεία παράστασης, δεν γίνεται παιδικός σταθμός-
είμαστε μαζί με τον Γιάννη Ψαριώτη που παίζει κιθάρα, φλογέρα και κρουστά, εντείνοντας και το ρυθμό και τη μελωδία, στα μελοποιημένα λόγια, αλλά και υποβάλλοντας ή αντιλέγοντας στο αίσθημα. Η μουσική σ’ αυτή την ηλικία είναι σημαντική.
Πάντως από την ώρα της αναμονής, στο φουαγιέ, ξεκινά η επαφή μου με τα παιδιά, με κάτι που έχω προετοιμάσει και με φέρνει σε σχέση αφής με το καθένα χωριστά.
Το κουντουνάκι [ βιβλίο]
Επειδή αγαπούμε τα παιδιά μας, τους λέμε παραμύθια.
Και μάλιστα λαϊκά παραμύθια, αυτά δηλαδή που μεταδόθηκαν, για πολλούς αιώνες,
από στόμα σε στόμα, που πλάστηκαν με την ανάσα(αίσθημα) και την πείρα (γνώση)
αυτών που τα έλεγαν κι αυτών που τα άκουγαν.
Κι έτσι, με την ανωνυμία, που έχει ταπεινότητα και εύρος,
και με το κύρος του χρόνου, που τα κρησάρισε αλλά δεν τα σάρωσε,
γίνονται θησαυρός σε παμπάλαιο μπαούλο· κι ανοίγεται
σ’ όποιον έχει τη λαχτάρα ζωής ενός παιδιού και την πείρα ζωής ενός ενηλίκου.
30 παραμύθια της προφορικής παράδοσης από διάφορα μέρη της Ελλάδας, αλλά και
τον Πόντο, τη Μικρά Ασία, την Κάτω Ιταλία,όπου ζούσαν Έλληνες κι έλεγαν παραμύθια...
τον Πόντο, τη Μικρά Ασία, την Κάτω Ιταλία,όπου ζούσαν Έλληνες κι έλεγαν παραμύθια...
Εκδόσεις ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)